آخرین جرعه

همه میپرسند:

«چیست در زمزمه مبهم آب؟

چیست در همهمه دلکش ابر ؟

چیست در بازی آن ابر سپید، روی این آبی آرام بلند؟

که تو را میبرد اینگونه به ژرفای خیال؟

چیست در خلوت خاموش کبوترها؟

چیست در کوشش بی حاصل موج؟

چیست در خنده جام ،که تو چندین ساعت مات و مبهوت به آن مینگری؟»

نه به ابر،

 نه به آب،

 نه به برگ،

 نه به این آبی آرام بلند،

 نه به این آتش سوزنده که لغریده به جام،

 نه به این خلوت خاموش کبوترها،

 من به این جمله نمی اندیشم!!

من مناجات درختان را هنگام سحر!

رقص عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق را در سینه کوه

صحبت چلچله ها را با صبح

نبض پاینده هستی را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

همه را میشنوم ،میبینم!

من به این جمله می اندیشم:

«به تو می اندیشم!»

ای سراپا همه خوبی

به تو می اندیشم...

هر وقت،

هر جا،

من به هر حال که باشم

به تو می اندیشم!

تو بدان این ر!

تنها تو بدان...

تو بیا!

تو بمان با من

تنها تو بمان!

جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب

من فدای تو به جای همه گلها تو بخند...

اینک این من که به پای تو در افتادم باز

ریسمانی کن از آن موی دراز ،

تو بگیر، تو ببند، تو بخواه،

پاسخ چلچله ها را تو بگو،

قصه ابر هوا را تو بخوان...

تو بمان با من... تنها تو بمان

در دل ساغر هستی تو بجوش،

من... همین یک نفس از جرعه جانم باقیست...

«آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش....» 


 

نوشته شده توسط هادی... در دوشنبه بیستم مهر 1388 ساعت 12:12 موضوع | لينک ثابت